tas en meer..

Zo Kjells  juffie is vandaag jarig dus ik mocht weer even crea bezig zijn. Net als voor zijn andere juf in december  maakte ik met lapjes van de kinderen  weer een tas.Ik ben nog steeds geen naaitalent hoor, maar ach t is wel leuk om te doen... de streepjes stof komt ook weer terug in de voering

De lege ruimte vulden vulden we aan met een tekening van Kjell , met textielkrijt.

En deze foto's moest ik al lang plaatsen , ze zijn nog van Palmpasen. Ik kon zelf niet mee lopen want ik mocht zelf weer een dagje voor de klas. Zo af en toe val ik nog steeds een dagje in. Superleuk natuurlijk.. Ik kon Kjell nog net even fotograferen in de gang...

Hahaha ja en dan verplicht kijken is niet altijd even leuk.

zo af en toe  is ons mannetje druk aan t bouwen met zijn vader en maakt hij  zelf een foto's van hun bouwsel...

en de meest recente foto......afgelopen week... help!  hij wordt groot alweer...Nog even... en meneertje is kleuter -af... net 5 1/2 is hij nu...
Nog een paar dagen en dan is het meivakantie... 2 weken lang....leuk want manlief heeft ook vrij!
We gaan er even tussenuit... maar daarover vertel ik de volgende keer ...

trots

Het bloggen schiet maar niet op, maar moet toch nodig weer wat plaatsen...trots ben ik op mijn mannetje.. die vorige week twee kaarsen mocht aansteken op de bijeenkomst voor zijn oom Rob.... Hij koos ervoor om die dag zijn lievelingsshirt aan te trekken want dat had Rob vast heel mooi gevonden. Hij beschilderde een hartjesdoos om bij t "tuintje" van oom Rob neer te zetten... deze tekst moest ik er van hem op schrijven:"Lieve Rob, ik vind t jammer dat je dood bent, maar ik zie je nog wel in de avond".... Sommigen zullen het begrijpen....wat hij daarmee bedoelt...  
Het was moeilijk vorige week, maar een mooie bijeenkomst... vreemd ook.. want ik zag mijn nichtjes weer, de kinderen van mijn broer die ik al drie jaar niet zag...en hij ook niet..ik wil er verder hier niets over kwijt. maar zij was blij om haar neefje weer te zien... en gelukkig kreeg ik deze foto.. Ben er blij mee.. geen idee of we haar nog eens zullen zien...
en ik zelf.. kan t nog steeds niet geloven ....dat ik hem ..hier op aarde nooit meer zal zien....
denk steeds weer.. dit kan toch niet waar zijn???en dan huil ik....
maar ik moet sterk zijn he....voor mijn kleine man....