Kou en kerstmarkt

Het was al aardig koud gisterochtend. Sneeuwen heeft het hier nog amper gedaan, maar toch   leverde een heel dun laagje sneeuw deze mooie plaatjes op. Door Ries gemaakt hoor. Kjell en ik waren nog een beetje lui al waren we al wel om 6 uur op zoals iedere morgen, dus wij bleven thuis. Hoewel we anders iedere week wel om 8.00 uur  meegaan naar het bos.

Heel erg mooi...volgende week gaan we echt weer mee, want dit willen we niet missen. Eens zien of er dan meer sneeuw gevallen is en of de sloten al aardig dichtgevroren zijn.

's Middags zijn we naar de kerstmarkt in Borken, Duitsland geweest. Zo'n 14 km van ons vandaan. Ja we zitten goed zo dichtbij de grens. Kerstmarkten vinden we zo gezellig en vorig jaar is daar niets van gekomen, omdat we toen aan het verhuizen waren vanuit Den Haag en gingen we 1 week voor de kerst over. Nog geen seconde spijt gehad. Het is heerlijk wonen hier in t Oosten van het land!
De winkels waren ook open dus  voor de kleine man kochten we sneeuwlaarzen en Ries zocht nog een paar schoenen uit voor Kjell. We hebben eigenlijk vergeten meer foto's  te maken op de kerstmarkt, maar volgende week gaan we toch weer..
Kjell kocht nog nagellakjes en lipgloss voor zijn grote liefde S. die van de week 12 jaar wordt en hij bekeek de draaimolen weer eens goed. Hij vindt t geweldig draaimolens maar er in gaan durft hij toch nog steeds niet...

Thuis gekomen hebben we het gezellig gemaakt met kerstkoekjes en gepofte kastanjes..en een heel lekker broodje met kersen en pudding die we meenamen vanuit Borken. Nouja die kastanjes waren eigenlijk niet zo lekker hoor, maar het broodje haalde de foto niet eens, mmmmmm ,die was  heel snel op!

jaardag en sinterklaas

Zaterdagmiddag was het zover..taart eten omdat Grote zus bij de sterren 5 werd. Het werd uiteindellijk een versierde cake want daar  hadden we zin in!

Nou toen ik met de cake binnenkwam rende Kjell al uit zichzelf naar t kastje onder de tv om daar zijn feesthoed van zijn verjaardag uit te halen. Want t was toch feest vond hij!

 Tja en uitblazen deed Kjell maar  he... Favoriete knuffels waren ook van de partij.

 Goed gedaan! en eten maar...niet dus....
want meneertje vond toch wel even dat er voor zijn zusje gezongen moest worden en tja dan huilt je hart wel hoor, maar hij heeft gelijk toch, waarom zouden we niet zingen voor haar. Kjell vond t wel jammer dat hij niet een stukje cake naar de sterren mocht brengen want tja zulke lekkere cake moest zijn zus toch ook even proeven...maar hij begreep toch wel dat dat moeilijk zou zijn...

Dit jaar kregen we ook best veel kaarten, zo lief!

 We hebben van iedereen veel lieve reacties gehad hier op t blog, op de website van Maite en op Hyves. Zo super. Slechts 1 persoon vond t nodig te moeten opmerken dat t toch wel wat afwijkend was dat wij nu na 5 jaar nog taart eten.....en hoe Kjell hier dan wel mee om zou gaan...

Nou prima hoor, Kjell en wij gaan daar goed mee om..op onze manier.. net zoals alle ouders die een kind verloren hebben het op hun manier invullen zo'n dag. Wij kunnen in ieder geval terugdenken aan een bijzondere dag.

Maar de kleine man is evengoed druk in de sinterklaastemming hoor..

eh kerststemming lijkt t al wel...

Tja en dan zoek je nog iemand die kan delen in de feestvreugde!

Jawel onze Quibes

 Die werd rendier!

 Nou vooruit dan alleen nog even sinterklaas en zwarte piet.....
Zondag was namelijk het sinterklaasfeest op t werk van Ries.. en ja leuk want Kjell had de sint nog niet in t "echt "gezien dit jaar dus dat kon nu

 Eerst snoepen en wachten.  De kinderen werden beziggehouden door "Warboel" twee jongens die de stemming erin brachten maar helaas was t toch  meer voor iets grotere kinderen dus Kjell werd lekker druk en snoepte intussen heel was af....

 Maar daar kwam de sint dan toch eindelijk(Jawel de Big boss van het bedrijf)

 En toen mocht hij eindelijk zijn cadeautje gaan halen..oh hier voel ik de spanning gewoon van t mannetje of dat er wel een cadeautje voor hem bij zal zijn....

 Sint nog even een handje geven en hem influisteren dat papa best wat opslag mag krijgen en een vast contract

En toen gauw uitpakken maar en ook  nog met een grote puntzak snoep naar huis, om daar samen met papa samen de camper van Lego in elkaar te zetten...een leuke afsluiting van het weekend.

20 november .....5 jaar !.......



Al 5 jaar trotse ouders!

 Een dag die voor ons altijd dubbel zal zijn... verdrietig,  maar ook een dag om te vieren....dus vandaag ook.. taart met kaarsjes!



Foto's en fietsen



Regenboog boven begraafplaats de dag voor de begrafenis..zo bijzonder..



 Nog even wat schrijven over Maite* , het doet me goed dat t hier kan. Ik krijg zulke lieve reacties van jullie! (ook op Mijn Hyves, kreeg ik zulke lieve berichtjes!) En het helpt echt, ze maken me blij..ook al zal t niet voor iedereen even makkelijk zijn om te reageren.

Heel erg bedankt, jullie zijn lieverds!!!!!!!!!!!!!!!!! 

Hier op mijn blog zal ik geen foto's van Maite* plaatsen, want  na een week dood in mijn buik, voor ik beviel van haar, was ze niet mooi meer. En t kan ook erg confronterend zijn voor sommige mensen dus waarom zou ik? Ik heb ook maar heel weinig foto's van haar. Wel een mooie van haar handjes en beentjes, en die heb ik ook op haar website wel gezet, verwerkt in een collage in t fotoalbum maar mijn keus is om mensen er niet hup boem mee te confronteren. Wil je t wel zien kan je zelf surfen naar de website van  Maite* en kijk  in t fotoalbum boven aan in map Maite*.

Maar goed over de foto hieronder heb ik lang nagedacht om hem te plaatsen, want eigenlijk is dit de foto die mijn hart breekt....

 Maite's papa Richard draagt zijn kind naar haar grafje...
Eigenlijk kan ik steeds weer huilen als ik naar die foto kijk....het klopt gewoon niet he... Een papa moet kunnen  spelen met zijn kind...

Toen we in de buurt woonden was het niet moeilijk haar plekje mooi te houden...

 Ach ik zou  nog zoveel kunnen schrijven over de dingen die bijzonder waren  bijv . een verrassingsfeest voor mij van vriendinnen omdat ik 1 jaar mama was van Maite* en ja dan wisselen tranen en lachen elkaar af, de dingen die erg moeilijk waren (sommige familie die er niet mee weet om te gaan.. die haar naam t liefst niet noemen.. want ja ik moest er een paar weken na haar dood maar eens overheen zijn toch???) ...
Je leert je vrienden inderdaad wel kennen hoor in zo'n periode en ik kan wel zeggen dat  ik  gelukkig een hoop lieverds om me heen heb, die  niet vergeten dat ik mama van twee prachtkids ben en haar naam blijven noemen..  Genoeg om over te schrijven, maar  zaterdag schrijf ik voorlopig even mijn laatste stukje hierover. En nu besluit  deze trotse mama van twee dit stukje met een stoere foto van haar  mannetje op een best al grote fiets....

Kjell op zijn 16 inch fiets

En toen was het stil...dubbel dagje



Vlinderkind...
slechts even kind..
tot je meeging met de wind..
Vlinderkind

14 november 2005-
Al weken lag ik alweer in t ziekenhuis in Nijmegen, ver weg van huis(Den Haag) omdat daar de goede gyn zat (totaal maanden in ziekenhuis gelegen toen), soms even thuis maar de meeste tijd ben ik opgenomen geweest omdat ik zeer extreme HG had (Hyperemisus Gravidarum, zeer ernstige zwangerschapsmisselijkheid heel de zwangerschap door)Ik werd behandeld oa met een hoge dosis Prednison.
Kon weken en weken niets eten en drinken zelfs geen water alles kwam eruit dag en nacht...
Vruchtwaterpunctie al gehad al een tijd ervoor gehad, ik was 37. uitslag goed!!


Met mij was het dus heel slecht gegaan ook deze zwangerschap maar het ging ietsje beter(at nog niets kreeg voeding door lange lijn ingebracht in de ader bij sleutelbeen ...wat maar 14 dagen mag..


 Om de dag werd er naar de hartslag van ons kind geluisterd ook de 14e.. nog wel tijdens het bezoekuur..mijn moeder en mijn broer waren er. Ik maakte nog grapjes met de verpleging want ze konden geen hartslag vinden. Onze Maite  was weer eens dwars zei ik... en liet haar hartje niet horen. Echo apparaat kwam er aan te pas, maar nog steeds was ik niet bang.... totdat ik naar een ander kamertje gebracht werd.


Mijn man was er niet.. Ivm met grote afstand en zijn werk kon mijn man nu eenvoudig niet elke dag zelf op bezoek komen. Daar in het kamertje kwam er een andere gynaecoloog en die ging ook weer kijken. Pas toen hij het apparaat uit deed drong het door me door. Onze Maite leefde niet meer. Mijn man werd gebeld en hij moest met dat bericht twee uur door het verkeer heen naar Nijmegen.Vanaf toen mocht hij ook dag en nacht bij me blijven. De volgende dag (dinsdag) zou ik via het infuus medicijnen krijgen die de zwangerschap zou inleiden.Vrijdag was er nog steeds niets gebeurd; het weekend zou ik rust krijgen, maar op zondag 20 november 2005 kondigden de weeen zich spontaan aan en die avond is onze mooie meisje geboren. 34 centimeter en 800 gram. Van te voren had ik gezegd haar niet te willen zien, maar gelukkig heb ik het wel gedaan. Gewoon compleet was ze, mooi meisje. Het beeld zal ik nooit vergeten. De zusters hebben afdrukjes gemaakt van haar voetjes ene en  handje. En hebben we ook foto's van haar gekregen.Die hebben de verpleegkundigen van haar gemaakt toen ze net was geboren.Ze hebben geen reden kunnen vinden waarom Maite is overleden.


En ja vandaag denk ik nog eens extra aan die vreselijke  dag...
Iedere dag weer mis ik ons meisje.
 
Tuurlijk denk ik ook heus aan fijne dingen die er nu ook zijn...we hebben een zoon van drie.. die weet dat hij een zus bij de sterren heeft, maar die het zetten van zijn schoen nu toch ook heel erg belangrijk vindt...
Gisteravond verbaasde hij me door bijna helemaal Sinterklaas Kapoentje uit volle borst mee te zingen..
Toen het klaar was...wilde hij....een cadeautje uitpakken want dat had hij zo begrepen dat mama hem nu wel een cadeautje zou geven omdat hij zou goed zong. Teleurstelling dat mama geen cadeautje had maar dat hij moest wachten tot Sinterklaas wat in zijn laars zou stoppen....en blijdschap vanmorgen toen er in zijn beide laarzen wat zat.Folie van lege chocoladecenten in bed, chocolademondje, en een Bob de Bouwerautootje om mee te spelen. Daarna met z'n drietjes plus hond een wandeling in t bos door de regen.stampend in de plassen met die laarzen.nat tot zijn onderbroek.laarzen vol met water maar wat genoot hij.. en wij ook  van zo'n blij mannetje. Dubbel dagje dus.

 
 



bloemen

Bloemen met een dun laagje sneeuw

Niet goed voor de bloemen, maar mooi was t wel

29 december 2005, een maand na t begraven van ons meisje... wilden we haar plekje zo mooi mogelijk houden voor de steen er zou staan...

Deze drie foto's maakte mijn man van de bloemen bij Maite* en vooral de laatste vind ik prachtig geworden en gebruik ik vaak als achtergrond...

Hieronder zomaar een gedichtje wat ik jaren terug op internet vond.. ik heb nu eenmaal geen dichttalent maar er zijn genoeg mooie gedichten te vinden...en het plaatje zocht ik erbij..schaapjes horen naast vlinders ook bij Maite* en ik maakte dit ervan:

November

Al dagen zit ik te denken hoe ik in november mijn blog wil vullen, want november is gewoon mijn maand niet echt...of juist wel...  want de maand november is belangrijk voor ons....het is de maand van onze Maite* ons vlinderkind, of ons engeltje.. wat ons betreft kan het allebei...
5 jaar zou ze bijna geworden zijn....
5 jaar al zonder haar...
We doen ons  best en proberen er wat van te maken  Maite heeft een prachtig broertje die ons verdriet probeert te verzachten  en we hebben heus ook wel weer plezier, maar wat waren we graag met z'n viertjes geweest.... we zijn niet meer zo als voor die tijd..zo onbezorgd. En natuurlijk zitten we deze maand echt niet alleen te treuren, want ook zoonlief heeft recht op zijn aandacht...(sinterklaas komt bijna....is zijn grootste ding deze week! En daar zullen we ook zeker aandacht aan besteden) maar het doffe gevoel in mijn hart....dat zit er nu eenmaal he... Dus in deze tijd wat meer schrijfsels over Maite*...
Wil je ons verhaal lezen..lees dan eens verder  op de website die ik voor/over Maite* maakte in het dagboek bij 8 november www.maitevandenbrink.vlindersite.nl


geboortekaartje Maite*