Geduld

Het duurde twee weken langer dan verwacht maar eind september stond dan eindelijk ook het verkochtbord in de tuin. De bank liet de kopers een tijd wachten en ons lieten ze nog een tijd in spanning of het echt wek goed zou komen. Zoon vindt het wel super hoor zo'n paal in de tuin."Kimmen, kimmen" roept hij dan ook als we er langs lopen. Nou de verkopers van t huis waar wij naar toe gaan zullen ook nog net als ons even in spanning moeten zitten want ook onze bank schiet niet bepaald op. De aanbetaling is al wel geregeld, dat scheelt, maar hopelijk is alles nu wel binnen 2 weken in orde en hoeven we niet telkens weer van allerlei papieren te tekenen en in te leveren, want t houdt maar niet op. Daarom heeft het schrijven hier ook even geduurd want tja over de verhuizing valt nu eenmaal even niet veel te schrijven. Behalve dat het aantal volle verhuisdozen die klaarstaan groeit. Help we hebben nog een heleboel lege dozen nodig. maar gauw eens op Mp kijken want Opa had er een hoop staan maar door die voorraad zijn we heen. Op mijn werk weten de kinderen ook nog steeds van niets en vandaag in de vakantie kwam ik nog een moeder van een oudleerling tegen en die vroeg me of onze zoon ook naar dezelfde school zou gaan. Wat kan ik anders antwoorden dan :Ik weet het niet... bah ik houd niet van liegen, maar het kan nu eenmaal nog niet anders, want als een iemand het weet gaat het al een lopend vuurtje en ik heb wel graag dat de kinderen uit mijn klas het van mijzelf horen. Ik wilde het wel voor de vakantie vertellen, maar mijn baas had de brief aan de ouders nog niet klaar. Ook zij vond het moeilijk te verwoorden op papier naar de ouders toe. Nou ik vind t nog erg moeilijk hoor op welke manier ik het de kinderen vertellen ga. Ben bang dat ik zo moet huilen.... terwijl ik me erg verheug hoor om te gaan verhuizen...Nouja ik heb nog 1 week om erover na te denken....