 |
| Vlinderkind... slechts even kind.. tot je meeging met de wind.. Vlinderkind 14 november 2005- Al weken lag ik alweer in t ziekenhuis in Nijmegen, ver weg van huis(Den Haag) omdat daar de goede gyn zat (totaal maanden in ziekenhuis gelegen toen), soms even thuis maar de meeste tijd ben ik opgenomen geweest omdat ik zeer extreme HG had (Hyperemisus Gravidarum, zeer ernstige zwangerschapsmisselijkheid heel de zwangerschap door)Ik werd behandeld oa met een hoge dosis Prednison. Kon weken en weken niets eten en drinken zelfs geen water alles kwam eruit dag en nacht... Vruchtwaterpunctie al gehad al een tijd ervoor gehad, ik was 37. uitslag goed!! Met mij was het dus heel slecht gegaan ook deze zwangerschap maar het ging ietsje beter(at nog niets kreeg voeding door lange lijn ingebracht in de ader bij sleutelbeen ...wat maar 14 dagen mag.. Om de dag werd er naar de hartslag van ons kind geluisterd ook de 14e.. nog wel tijdens het bezoekuur..mijn moeder en mijn broer waren er. Ik maakte nog grapjes met de verpleging want ze konden geen hartslag vinden. Onze Maite was weer eens dwars zei ik... en liet haar hartje niet horen. Echo apparaat kwam er aan te pas, maar nog steeds was ik niet bang.... totdat ik naar een ander kamertje gebracht werd. Mijn man was er niet.. Ivm met grote afstand en zijn werk kon mijn man nu eenvoudig niet elke dag zelf op bezoek komen. Daar in het kamertje kwam er een andere gynaecoloog en die ging ook weer kijken. Pas toen hij het apparaat uit deed drong het door me door. Onze Maite leefde niet meer. Mijn man werd gebeld en hij moest met dat bericht twee uur door het verkeer heen naar Nijmegen.Vanaf toen mocht hij ook dag en nacht bij me blijven. De volgende dag (dinsdag) zou ik via het infuus medicijnen krijgen die de zwangerschap zou inleiden.Vrijdag was er nog steeds niets gebeurd; het weekend zou ik rust krijgen, maar op zondag 20 november 2005 kondigden de weeen zich spontaan aan en die avond is onze mooie meisje geboren. 34 centimeter en 800 gram. Van te voren had ik gezegd haar niet te willen zien, maar gelukkig heb ik het wel gedaan. Gewoon compleet was ze, mooi meisje. Het beeld zal ik nooit vergeten. De zusters hebben afdrukjes gemaakt van haar voetjes ene en handje. En hebben we ook foto's van haar gekregen.Die hebben de verpleegkundigen van haar gemaakt toen ze net was geboren.Ze hebben geen reden kunnen vinden waarom Maite is overleden. En ja vandaag denk ik nog eens extra aan die vreselijke dag... Iedere dag weer mis ik ons meisje. Tuurlijk denk ik ook heus aan fijne dingen die er nu ook zijn...we hebben een zoon van drie.. die weet dat hij een zus bij de sterren heeft, maar die het zetten van zijn schoen nu toch ook heel erg belangrijk vindt... Gisteravond verbaasde hij me door bijna helemaal Sinterklaas Kapoentje uit volle borst mee te zingen.. Toen het klaar was...wilde hij....een cadeautje uitpakken want dat had hij zo begrepen dat mama hem nu wel een cadeautje zou geven omdat hij zou goed zong. Teleurstelling dat mama geen cadeautje had maar dat hij moest wachten tot Sinterklaas wat in zijn laars zou stoppen....en blijdschap vanmorgen toen er in zijn beide laarzen wat zat.Folie van lege chocoladecenten in bed, chocolademondje, en een Bob de Bouwerautootje om mee te spelen. Daarna met z'n drietjes plus hond een wandeling in t bos door de regen.stampend in de plassen met die laarzen.nat tot zijn onderbroek.laarzen vol met water maar wat genoot hij.. en wij ook van zo'n blij mannetje. Dubbel dagje dus.  |
zondag 14 november 2010
En toen was het stil...dubbel dagje
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Wat een heftig verhaal Juud! Dat is niet niets wat jullie hebben meegemaakt. Wel goed dat jullie dit zo'n mooi plekje hebben weten te geven.
BeantwoordenVerwijderenHier ook schoentjes gezet. En ja hoor vanmorgen waren ze gevuld. En blij dat ze waren. De Sinterklaas stemming zit er ook hier helemaal in.
Groetjes Michaja
Wat een heftig verhaal van 5 jaar geleden meis ... maar fijn dat je ondanks dat het weer die datum was vandaag vol herinneringen toch ook van je kleine ventje hebt kunnen genieten.
BeantwoordenVerwijderenDikke knuffel,
Colinda
verdrietig verhaal Juud,
BeantwoordenVerwijderenja zo dubbel, zo vol in en druk met het leven en dan is zij, je dochter op deze dagen extra in je gedachten aanwezig.
lieve groetjes sillie
Lieverd alle sterkte van de wereld.....je bent een kanjer.....hou vol en ga door!! kijk naar je lieve ventje.....en probeer te genieten....dikke knuffel van mij..........
BeantwoordenVerwijderenWat een verdriet.
BeantwoordenVerwijderenMaar wat kun je er mooi over schrijven.
Heb ook de site van jullie meiske even bezocht, prachtig dat de herinnering aan jullie Maite zo levend blijft.
liefs petra
Het is zo dubbel hè? Ze zal er altijd zijn, bij alles wat je doet en bij alles wat je zoontje doet. Fijn dat je nu toch ook weer zo heerlijk kan genieten van hem en dat het zo'n echte boef is. En zo zullen die twee dingen 'vreugde' en 'gemis' nog heel lang hand in hand gaan. En dat geeft niet. Zo is het goed.
BeantwoordenVerwijderenWat heb je dat dapper en duidelijk opgeschreven. Wat een verschillende levens hebben we dan zo... Ik wil je bedanken voor het delen van je verhaal, en ik hoef je niet te wensen dat je extra veel geniet van je zoon want dat doe je dubbel en dwars!
BeantwoordenVerwijderenJe ontroerd me elke keer, prachtig hoe je dat doet, je gevoelens beschrijven.
BeantwoordenVerwijderenGeniet maar van je kleine mannetje.
Dat mooie meisje heeft ook een fantastische moeder die heel veel van haar houdt en haar nog elke dag mist. Je hebt het erg mooi opgeschreven. Ik leef met je mee ook al kan ik het me niet voorstellen hoeveel verdriet dit moet doen. Of misschien wel voorstellen, maar niet voelen.
BeantwoordenVerwijderenSterkte hoor, Sandra.
O wat verdrietig. Ik kan je zo weinig troost bieden, alleen maar lezen en meevoelen. Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenSterkte !!! ik weet wel hoe het voelt om iedere dag je kind te moeten missen.
BeantwoordenVerwijderenik kan me gewoon niet voorstellen hoe dit moet hebben geveold en nog steeds voelt. wij hebben 4 kinderen. niet allemaal gezond helaas maar we hebben ze. ik ben zo blij voor jullie dat jullie nog zo een lief kereltje hebben mogen krijgen waar jullie elke dag van mogen genieten.
BeantwoordenVerwijderenveel liefs hannie
Heel veel sterkte gewenst, deze dagen. Inderdaad, wat kan het leven 'dubbel' zijn. Natuurlijk ben je blij met Kjell, maar natuurlijk ben je ook verdrietig om Maite en dat allemaal tegelijk...
BeantwoordenVerwijderenLiefs,
Lydia
Nog heel veel sterkte en dat zal je altijd wel nodig hebben want dat dubbele gevoel blijft...sterkte meis
BeantwoordenVerwijderenIn deze tijd heel veel sterkte gewenst, Judith. Verdriet om het ene kindje, genieten met je andere kindje... inderdaad zo dubbel.
BeantwoordenVerwijderenBijzonder dat je dit wilt delen met ons.
Lieve groet, Jessica
Je vroeg me hoe de winters hier zijn. Het kan heel koud zijn hier hoor. Met name door de mistral die nogal vaak hier rond raast! Vanmorgen was het 2°C toen ik om half 9 in de auto stapte en lag er een dun laagje ijs op mijn auto. En vanmiddag zat ik met 18°C in de tuin! Raar he.
BeantwoordenVerwijderenGroetjes Michaja