 |
| Regenboog boven begraafplaats de dag voor de begrafenis..zo bijzonder.. |
Nog even wat schrijven over Maite* , het doet me goed dat t hier kan. Ik krijg zulke lieve reacties van jullie! (ook op Mijn Hyves, kreeg ik zulke lieve berichtjes!) En het helpt echt, ze maken me blij..ook al zal t niet voor iedereen even makkelijk zijn om te reageren.
Heel erg bedankt, jullie zijn lieverds!!!!!!!!!!!!!!!!!
Hier op mijn blog zal ik geen foto's van Maite* plaatsen, want na een week dood in mijn buik, voor ik beviel van haar, was ze niet mooi meer. En t kan ook erg confronterend zijn voor sommige mensen dus waarom zou ik? Ik heb ook maar heel weinig foto's van haar. Wel een mooie van haar handjes en beentjes, en die heb ik ook op haar website wel gezet, verwerkt in een collage in t fotoalbum maar mijn keus is om mensen er niet hup boem mee te confronteren. Wil je t wel zien kan je zelf surfen naar de website van Maite* en kijk in t fotoalbum boven aan in map Maite*.
Maar goed over de foto hieronder heb ik lang nagedacht om hem te plaatsen, want eigenlijk is dit de foto die mijn hart breekt....
Eigenlijk kan ik steeds weer huilen als ik naar die foto kijk....het klopt gewoon niet he... Een papa moet kunnen spelen met zijn kind...
 |
| Toen we in de buurt woonden was het niet moeilijk haar plekje mooi te houden... |
Je leert je vrienden inderdaad wel kennen hoor in zo'n periode en ik kan wel zeggen dat ik gelukkig een hoop lieverds om me heen heb, die niet vergeten dat ik mama van twee prachtkids ben en haar naam blijven noemen.. Genoeg om over te schrijven, maar zaterdag schrijf ik voorlopig even mijn laatste stukje hierover. En nu besluit deze trotse mama van twee dit stukje met een stoere foto van haar mannetje op een best al grote fiets....
 |
| Kjell op zijn 16 inch fiets |
ja die foto...een vriendin van mij heeft haar 8 maanden oude zoontje verloren en ook ik zie haar man zo weer lopen met het kistje in zijn armen. dan breekt je hart. maar wel knap en mooi dat hij dit heeft kunnen opbrengen. je hoeft en mag haar niet vergeten. wat een ander ook zegt. maar wel mooi dat je eindigd met de foto van kjell. zo is het nu en daar kan je gelukkig van genieten.
BeantwoordenVerwijderenveel liefs hannie
Je doet het heel goed Judith, schrijf het maar van je af en wat anderen zeggen, dat zijn mensen zonder gevoel. Zo leer je pas je echte vrienden kennen. Het is ook heel moeilijk om mee om te gaan. Maar om er voor weg te blijven, nee.
BeantwoordenVerwijderenStralende foto van je lieve mannetje, daar kun je trots op zijn.
Lieve Judith. Die foto is al erg confrontrerend. Papa die het kistje draagt. Zelf ga ik niet kijken naar de foto's van je album. Gewoon: omdat ik er vandaag verdriet om zou hebben (voor jou). Niet dat ik geen verdriet zou mogen hebben. Het is heel goed dat je gedenkt en blijft gedenken en je doet het heel goed. Zo mooi erover schrijven.
BeantwoordenVerwijderenLiefs, Sandra.
Wat een bijzondere foto. Het moment waar jullie als ouders het liefste nooit geweest waren, is hier vastgelegd. Ik kan het niet goed uitleggen, maar volgens mij moet het voor jou voelen alsof je uit je lichaam getrokken wordt en dat moment van een afstandje mag bekijken. Knap dat je dat kunt, en dat je die foto niet al lang en breed hebt weggedaan.
BeantwoordenVerwijderenEn wat goed dat je, door je verdriet heen, met zoveel plezier naar jullie zoon kunt kijken. Op de fiets kan hij de wereld aan, wetend dat jullie achter hem staan (zie maar hoe hij omkijkt op de foto).
Wat fijn dat je er zo mooi over kan schrijven en dat dat een beetje helpt.
BeantwoordenVerwijderenJullie zijn toch ook pap & mam van 2 kindjes.
Ook al is Maite niet meer bij jullie haar herinnering zal altijd blijven.
Oh en wat een kanjer is die Kjell zeg, kan hij echt al fietsen?! Hmmm misschien moeten we toch met morris aan het oefenen!
Hoeveel emoties bepaalde foto's ook op zullen blijven roepen, het is wel heel fijn dat je ze hebt ... en die Kjell op zijn fiets is natuurlijk weer heerlijk om te zien!
BeantwoordenVerwijderenGroetjes,
Colinda
Lieve Judith.....hartverscheurend de papa foto met het kistje......en vergeet niet jezelf ernaast meid wat een verdriet !!....inderdaad een goede keuze om geen foto van haar te plaatsen...ik word door mijn werk ook vaak geconfronteerd met overleden mensen jong en oud ....en dat valt niet mee.. het beeld blijft lang hangen bij mij.....en mensen vinden dat je na een maand 6 weken het er niet meer over moet hebben maar dat is ook zo als het geen babys zijn hoor !....de wereld is hard veel te hard en de mensen weten er niet mee op te gaan !! met rouw en verdriet.......schrijf jij het maar lekker van je af hoor!,...fijn dat het kan toch??
BeantwoordenVerwijderenLiefs fijne dag Ria...
Tja, moeilijk hoor. Ik vind het wel stoer dat je er zo goed over schrijven kan... En fijn dat je daar een klein beetje steun aan beleeft.
BeantwoordenVerwijderenGoed, dat jer wat over schrijft hier. Die foto is echt heel confronterend. Wat zijn we eigenlijk kwetsbare mensjes.
BeantwoordenVerwijderenWat een leuke, stoere foto van Kjell!
Lieve Judith,
BeantwoordenVerwijderenIk vind het mooi hoe je altijd over je dochter schrijft.
Er straalt altijd zoveel liefde vanuit.
OOk nu naar je zoon Kjell.
Blijf vooral zo schrijven en laat de mensen die vinden dat je nu lang genoeg hebt gerouwd maar lekker links liggen.
Groetjes Kaar